Yeni araştırmalar, Doğu Türkistan genelinde gözaltı bağlantılı çalıştırma ve kırsal transferleri gözler önüne seriyor.
Zorlamanın Altyapısı Araştırma bulguları, Pekin’in “Şincan (Yeni Bölge)” olarak adlandırdığı Doğu Türkistan’ın gelişmiş ve sistematik bir zorunlu çalıştırma rejiminin merkezi olduğunu teyit etti. Devlet eliyle dayatılan bu sistem; sanayi bölgeleri, kamplarla bütünleşik fabrikalar ve rıza dışı kırsal transferler ağı üzerinden işleyerek, süregelen soykırım ve sömürge projesinin temel direklerinden birini oluşturuyor.
Kamplardan kurtulanların ve ifşacıların tanıklıkları; uydu görüntüleri ve sızdırılan devlet belgeleriyle doğrulanarak, Doğu Türkistan’ın yerli halkının sosyo-ekonomik ve ideolojik bir dönüşüm için tasarlanmış bir iş gücüne zorla dahil edildiğini gösteriyor. Bu kurumsallaşmış sosyal mühendislik, geleneksel geçim kaynaklarını ortadan kaldırmayı ve bunların yerine devlet gözetimindeki endüstriyel esareti ikame etmeyi hedefliyor.
Emek Sömürüsünün İkili Mekanizması Bağımsız araştırmacılara göre, Doğu Türkistan’daki zorunlu çalıştırma aygıtı iki ana hat üzerinden faaliyet gösteriyor.
İlk hat, doğrudan toplu gözaltı sistemiyle bağlantılıdır. Tutuklular genellikle toplama kamplarından “mezun” olmaya zorlanıyor ve ardından yüksek güvenlikli sanayi bölgelerine sevk ediliyor. Bu “kesintisiz bağlantı”, fiziksel hücrelerden salıverilenlerin fabrika duvarları içinde işgal makamlarının mutlak kontrolü altında kalmasını sağlıyor. Bu programlara katılmayı reddetmek “siyasi direniş” olarak sınıflandırılıyor ve derhal yeniden hapsedilme tehdidini beraberinde getiriyor.
İkinci hat ise “yoksullukla mücadele” ve “Şincan’a Yardım” programları maskesi altında daha geniş kırsal nüfusu hedef alıyor. Çinli yetkililer bu transferleri gönüllü olarak sunsa da, kanıtlar Doğu Türkistan’daki hükümet çalışma ekiplerinin kapı kapı dolaşarak seferberlik ve zorlayıcı “düşünce çalışması” yoluyla uyumu sağladığını gösteriyor.
İfşacıların Günlük Faaliyet Anlatımları “Bay Zhang” olarak anılan eski bir Han Çinlisi polis memuru, bu transferlerin lojistiğine dair nadir, ilk elden tanıklıklar sağladı. Zhang’a göre, Doğu Türkistan’daki işçiler hükümet kontrolündeki konvoylarla sanayi bölgelerine taşınıyor ve bunlara genellikle silahlı güvenlik personeli eşlik ediyor.
Varışta, yetkililer hareket kabiliyetini kısıtlamak amacıyla rutin olarak kimlik kartlarına el koyuyor. İşçilerin ısıtması olmayan toplu yatakhanelerde barındırıldığı ve günde on saat çalıştırıldığı bildiriliyor. Direniş gösterenler veya kotaları dolduramayanlar, genellikle sabaha karşı saatlere kadar süren yoğun sorgulama ve “düşünce çalışması” seanslarına tabi tutuluyor.
“Bireyler görevlendirmelere direndiğinde, yetkililer sabah saat 3’e kadar sürebilen ‘düşünce çalışması’ seanslarını devreye sokuyor. Amaç, devletin ekonomik direktiflerine tam psikolojik ve fiziksel boyun eğdirmektir.” — Bay Zhang, Eski Polis Memuru.
Gözetim ve Uyum Çin işgal güçleri, Doğu Türkistan genelindeki emek programlarına tam katılımı sağlamak için çok katmanlı bir gözetim aygıtı kullanıyor. “İşsizlik İzleme ve Erken Uyarı Sistemi”, her bir yerli sakinin istihdam durumunu gerçek zamanlı olarak izlemek için büyük veriyi kullanıyor.
Devlet tarafından atanan bir işi kabul etmemek, gözetim algoritmaları tarafından “dini aşırılıkçılık” veya “güvenilmezlik” işareti olarak işaretleniyor. Dahası, devlet Doğu Türkistan’daki geleneksel tarım arazilerine el koyarak bunları hükümet mütevelli heyetlerine devretti. Bu durum, bağımsız çiftçiliği fiilen sona erdirerek yerli halkı hayatta kalmak için sömürgeci endüstriyel komplekse girmekten başka seçenek bırakmıyor.
Küresel Tedarik Zinciri Kirliliği Doğu Türkistan’daki zorunlu çalıştırmanın ölçeği, küresel ticaret için derin sonuçlar doğuruyor. Doğu Türkistan, Çin’in pamuk üretiminin %85’inden fazlasını, yani dünya arzının yaklaşık %20’sini karşılıyor. Ek olarak, Doğu Türkistan, güneş panelleri için kritik bir bileşen olan küresel polisilikon arzının yaklaşık %45’ini üretiyor.
Doğu Türkistan’ın sömürgeleştirilmesinde merkezi bir paramiliter örgüt olan Şincan Üretim ve İnşaat Kolordusu (XPCC), bu endüstrilerin yönetiminde öncü bir rol oynamaktadır. Hazır giyim, otomotiv ve elektronik sektörlerindeki düzinelerce uluslararası marka, zorunlu çalıştırma ile lekelenmiş malzemeleri kullanma ve sömürge yönetiminin operasyonlarını dolaylı yoldan finanse etme riskiyle karşı karşıya kalmaya devam ediyor.
Uluslararası Hukuki Hesaplaşma Küresel kurumlar bu uygulamaları uluslararası hukukun ağır ihlalleri olarak giderek daha fazla tanıyor. BM İnsan Hakları Yüksek Komiserliği (OHCHR), Doğu Türkistan’daki keyfi gözaltı ve zorlayıcı çalıştırma modellerinin “uluslararası suçlar, özellikle de insanlığa karşı suçlar teşkil edebileceğini” belirtti.
Buna cevaben ABD, Doğu Türkistan’da üretilen tüm malların zorunlu çalıştırma ürünü olduğu yönündeki “çürütülebilir karine” esasına dayanan Uygur Zorunlu Çalıştırmayı Önleme Yasası’nı (UFLPA) yürürlüğe koydu. Daha fazla ulus benzer yasal çerçevelere yöneldikçe, Pekin’in Doğu Türkistan’daki sömürgeci politikalarının ekonomik maliyeti uluslararası arenada artmaya devam ediyor.
The East Turkistan Post bağımsız bir haber yayınıdır. Tüm iddialar ilgili kaynaklarına atfedilmiştir. Doğu Türkistan içindeki erişim kısıtlamaları, sahada bağımsız doğrulamayı sınırlamaktadır.
